Leef het leven

4 februari Wereld Kankerdag en wat dat voor ons betekent

5 december 2003, we zullen die datum nooit vergeten. Het histologie-rapport van een weggesneden bult in Nico zijn nek was niet goed. Twee maanden later kon de diagnose worden gesteld, Chronisch Lymfatische Leukemie. De behandelend hematoloog dacht dat Nico nog wel wat jaren zou hebben. Zijn langst levende patiënt had immers de 9 jaar gehaald!

Voor ons vielen alle puzzelstukjes op hun plek. Vandaar dat hij zo weinig energie had de laatste jaren. Vandaar dat hij zo vaak ziek was. Vandaar dat hij de ene na de andere ontsteking kreeg.

Er volgde een jaar van intense verwerking. Elke dag waren we er mee bezig. Konden we nog wel blijven wonen op Polmone? Konden we nog wel doorgaan met onze verhuuractiviteiten? Wat hangt je allemaal boven je hoofd? Ga je een lijdensweg tegemoet? Wat voor kuren moet je gaan doen? Ga je daar erg ziek van worden? Waar zou je aan dood gaan? Hoe gaat je begrafenis eruit zien? Letterlijk tot en met de afweging om zelf zijn doodskist te gaan maken. Vanaf dat moment stapte hij terug in het leven en in het hier en nu.

We besloten op Polmone te blijven en door te gaan met onze verhuuractiviteiten. Na een korte periode van behandelingen in Nederland waagden we ook de stap om zijn behandelingen voort te zetten in Perugia. Dat bleek een hele goede keuze want Perugia is hét centrum voor hematologie van Europa. Heel fijn aan behandeld worden in Italië is dat de artsen hier alle tijd voor je nemen. En last but not least dat je de beste medicatie krijgt die op dat moment beschikbaar is. Ons leven ging verder.

Natuurlijk moest Nico leren om te gaan met de beperkingen van zijn ziekte. Altijd het gevoel hebben dat je uitgeput bent. Veel lichamelijke klachten. Niet meer kunnen doen wat je wilt. Het daadwerkelijke besef dat het leven eindig is. Maar juist dat maakt dat we leven bij de dag en proberen te genieten van de dag. En voor mij betekende het dat naast het hebben van een man die ziek is en vaak zo moe is dat hij niet eens meer kan nadenken, het runnen van Polmone grotendeels op mij neerkwam.

Maar zijn kanker heeft ons ook zoveel goeds gebracht! De bijzondere steun van onze gasten. De ontmoeting met een natuurarts die Nico door middel van een dieet en kruiden weer van de bank af hielp. De intensieve contacten met verschillende van onze gasten. Het echte besef van de zegeningen in je leven. Je toch wel andere kijk op de wereld en wat er echt belangrijk is in het leven.

We zijn inmiddels 15 jaar verder en nu op de Wereld Kankerdag hebben wij wel een boodschap voor iedereen.

Bij kanker houdt je leven niet op. Zoek naar datgene wat het leven nog waardevol maakt. Leef vandaag want niemand weet of er een ‘morgen’ voor je zal zijn. En blijf plannen maken. Het leven kan meer voor je in petto hebben dan je ooit durfde te denken.

Onze keus voor een  leven op Polmone is de beste keuze die we ooit hebben gemaakt. We wonen op de mooiste plek van de wereld. Het leven midden in de natuur is elke dag weer een feest. Je hoort alleen het geluid van vogels, everzwijnen, herten en heel af en toe in de verte een auto of houthakker die aan het werk is. We ademen schone lucht in. We eten biologische groente uit onze moestuin. Het leven hier in Italië is een stuk langzamer dan het hectische leven in Nederland. We ontvangen hier al bijna 30 jaar de meest leuke en bijzondere gasten. We hebben er heel bijzondere vriendschappen door gekregen. Het geeft ons elke dag energie!

34 Kommentare

  1. Roos en Nico, ik wist niet dat het vandaag Wereld Kankerdag was. ( eigenlijk maar een raar iets, alsof je dat kunt/moet vieren!).
    Maar bij een mededeling dat je kanker hebt, houdt je leven inderdaad niet op. We hebben het bij jou, Nico, vanaf het begin een stukje mee gemaakt. Er kwamen inderdaad veel verklaringen voor allerlei verschijnselen. Maar ook jouw jouw positieve instelling en de manier waarop jij in het leven stond en staat, hebben je al tot 15 jaar verder gebracht, volgens mij.
    Eenzelfde soort instelling heeft Ger gelukkig ook. Het gaat bij haar na vier jaar zelfs weer een stukje beter dan een paar maanden geleden. Tegelijkertijd is het ook verwarrend: hoe zit het nou?? Maar we gaan maar gewoon verder met de dingen die wél kunnen.
    Er zijn heel veel leuke mensen en te genieten gelegenheden om ons heen ( en soms wat ver weg!!!), en daar kun je heel veel plezier uit halen. Dus dat doen we dan ook.
    Aan de harde realiteit van de kanker in het lichaam kun je toch niet veel doen.

    Lieve groet,
    Jan

  2. Groetjes van Jan Valckx .

    Hallo Nico en Roos,
    Ja erg goed om bij deze ernstige ziekte stil te staan.
    We kennen allemaal voorbeelden in onze familie en vriendenkring hiervan .
    Maar het leven gaat door en een grondig besef hiervan is erg belangrijk .
    Pas als je werkelijk door het leven bent heen en weer geslingerd kun je echt bewogen zijn !
    En dat is juist wat jullie verhaal vertelt en wat wij tijdens onze vakantie in het voorjaar van 2018 ervaren hebben.
    Twee mensen die erg bewogen zijn , mensen die genieten en andere mensen laten genieten.
    Elly en ik zien er erg naar uit om in april Polmone weer te komen bezoeken .
    Dan kunnen we weer gezellig bijbuurten en als het weer in april net zo mooi is als in april vorig jaar dan kan het niet meer stuk!
    Op 3 april is mijn merrie Havanna uitgerekend en hoop ik weer op een mooi en gezond veulen.
    Als dat weer allemaal goed is verlopen, komen we in alle rust bij jullie genieten van al het moois dat Polmone en haar bewoners te bieden hebben.

  3. Agnes Wesselius

    Dag Roos en Nico,

    Vandaag zat ik in ons “opvangcentrum” voor kankerpatiënten tijdens de open dag vanwege Wereldkankerdag. Veel wee aangehoord en kopjes thee en koffie geserveerd, onze activiteiten aangeprezen en het bezoek tot slot met een mooie roos huiswaarts laten gaan. Ik moet jullie zeggen, dat ik weinig mensen in de vijftien jaren dat ik daar nu actief ben heb ontmoet, die er zo tegenaan kunnen kijken als jullie. Wat zijn jullie gezegend met een aangeboren positieve blik, humor en kijk op deuren, die juist dankzij dit alles zijn opengegaan. Ziekte als kans… volgens mij een hele moeilijke “levensopdracht”, die jullie met verve uitvoeren. Chapeau!

    Lieve groet, Agnes

    • Lieve Agnes, wat een bijzonder mooie reactie van je. En dat je nu net vandaag in het opvangcentrum voor kankerpatienten was! Wij realiseren ons wel heel goed dat we heel erg veel geluk gehad hebben hoor! En zo staat het er bij heel veel andere mensen helaas niet zo positief voor.
      Veel liefs van ons!

  4. Mariette & Kees

    Heel leuk dit allemaal te lezen en wat een werk moeten jullie hebben gehad om alles vanaf het begin zo te verbouwen en op te bouwen! Ben blij dat het jullie goed gaat en hopelijk kunnen jullie nog vele jaren van elkaar en het prachtige Polmone genieten!!

  5. Anne Zijlstra

    Lieve Roos en Nico.

    Dank voor dit bijzondere kijkje in jullie leven. Ik kan alleen maar bewondering hebben voor al dit optimisme en deze levensvreugde en het betaalt zich uit, al 15 jaar!
    Lieve groeten. Rens en Anne

  6. We hebben heel veel respect voor de positieve manier waarop jullie met de situatie omgaan. Lazen jullie ook over de vorige week oberleden Leonardo Cenci,? Hij was een kankerpatiënt die massa’s mensen heeft bemoedigd en geïnspireerd door zijn strijdlustige houding. Hij heeft een stichting opgericht die Avanti tutta heet. Hij noemde zijn ziekte geen drama, maar een kans. Een kans om met alles wat in hem was de strijd tegen de kanker aan te gaan. Helaas heeft hij die strijd uiteindelijk wel verloren, maar ipv de 4 maanden die de dokters hem nog gaven, nog 7 jaar geleefd en zelfs 2 x de marathon van New York uitgelopen! Heel Perugia liep uit bij zijn begrafenisdienst in de Duomo.
    Voor ons zijn jullie ook zo’n voorbeeld en we hopen dat jullie nog héél lang samen de dag mogen plukken!
    Liefs van Jan en Mary-Ann

  7. Wat een geluk om dit vijftien jaar later zo te kunnen vertellen en goed dat je dat ook doet!
    Wens jullie nog veel jaren samen op Polmone of waar dan ook. Liefs❤️

  8. Tobias Op 't Hof

    Ha die Nico en Roos:

    Wat een heerlijk optimistisch bericht.
    Natuurlijk wil ik graag jullie verhalen blijven lezen.
    Ik weet niet of ik dit formulier ook moet invullen of dat ik al op jullie list sta.
    Nou ja, voor de zekerheid nog maar een keer.

    Kus,
    Tobias

  9. Lieve Roos en Nico, wat een mooi inspirerend voorbeeld zijn jullie! Het leven echt leven, jullie kunnen dat en doen het voor!
    Dikke zoen voor jullie beiden.

  10. Het is telkens zo leuk om de de Gazetta van Polmone te lezen: ook de moeilijke momenten. Ook toen al waren we erbij.
    Inderdaad, leve het leven!

  11. Mooie boodschap, Roos en Nico!

  12. Dick van der Horst

    Wat een geweldige keuze om dit artikel te schrijven en… wát een geweldig artikel. Je kan het nog steeds Roos. Tot over een aat maandjes.

    Dick (en Deisi)

  13. Mooi verhaal Roos & Nico! Deze zomer komen Dylan en ik het leven even met jullie meebeleven!

  14. Bram & Katinka

    Lieve Roos en Nico,

    Wat een prachtig verhaal mét boodschap op Wereld Kankerdag van jullie!
    De boodschap die jullie ons allen geven, dragen jullie ook optimaal uit.
    Jullie zijn er echt voor gegaan, voor jullie keuze om op Polmone te blijven, maar jullie gaan er nóg steeds voor!
    Wij weten niet beter dan dat jij Nico – waar mogelijk – erbij bent, en dan is duidelijk te zien dát je erbij bent met volle overtuiging en om méé te beleven.
    Jullie dragen niet alleen naar ons, maar naar alle gasten uit dat jullie het leven leven en dat dat zo de moeite waard is! Dat is de kracht die jullie uitstralen, maar ook kracht ontvangen om te kunnen genieten van het leven.
    En natuurlijk zijn er ook momenten van spanning, hoop en vrees, maar telkens opnieuw wint de kracht en de wil om te leven om er iets moois van te blijven maken.
    Jullie gastvrijheid is zo sterk als een huis, waar de gasten zich zeer wel bij voelen, maar die ook telkens weer een positieve impuls voor jullie zelf is.
    Jullie hebben van Polmone iets wonderlijks gemaakt, jullie zijn zelf bewonderenswaardig.
    Lieve Roos en Nico: de medische wetenschap indiceert mogelijk dat het verloop van jouw gezondheid Nico, wel een wonder genoemd mag worden en één ding is duidelijk: de wonderen zijn de wereld nog niet uit!
    Tot ziens in september!

  15. Anita van Andel

    Wauw! Ik ben er stil van. Wat een fantastisch stuk. Prachtig. Net als jullie! XXX Anita

  16. Hoi Nico & Roos,
    De Gazetta van Polmone, wat een mooi initiatief. Ik lees haar [vrw.] graag. Mooie mogelijkheid om veel meer details van de geschiedenis van Polmone te leren kennen.
    Nog veel fijner is het om te weten, dat Nico nu na bijna 16 jaar nog steeds in staat is om het leven te leven. Ga zo door! Ondertussen kijk ik uit naar de volgende afleveringen van de Gazetta.
    Lieve groeten,
    Carl

  17. Beste Roos en Nico,
    Wat een indrukwekkend verhaal! Ik kan me voorstellen dat je pas goed begint te beseffen hoe schitterend de wereld is op het moment dat het leven niet meer vanzelfsprekend is. Goed dat jullie ons daar weer even van doordrongen hebben!
    Hartelijke groeten van Jolan en Ad

Hinterlasse einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.

*

Diese Website verwendet Akismet, um Spam zu reduzieren. Erfahre mehr darüber, wie deine Kommentardaten verarbeitet werden.