Hoe zijn we in Umbrië terechtgekomen

In 1989 zijn Nico en ik voor het eerst met vrienden naar Italië op vakantie gegaan. We hadden een appartement in Toscane gehuurd en op een dag besloten we naar Orvieto te gaan om de beroemde Duomo te bekijken. Eerst zouden we echter een oud collega van ons allemaal proberen te vinden. Ze moest in de buurt van Orvieto wonen, dus op een gedetailleerde kaart van Umbrië het plaatsje Ospedaletto opgezocht en op weg! Eenmaal in het dorpje Ospedaletto aangekomen kwamen we erachter dat het vinden van een adres ietsje anders werkt dan in Nederland. Nergens een straatnaam te vinden, maar gelukkig zagen we een vrouw lopen in haar tuin, dus vroegen we haar waar we ene S, een lange blonde Nederlandse vrouw, zouden kunnen vinden. Niemand van ons sprak Italiaans, maar ze snapte gelukkig over wie we het hadden en in rap Italiaans begon ze ons uit te leggen hoe we bij haar huis konden komen.

We bleken na het dorp linksaf een onverhard pad het bos in te moeten en dan het eerste pad naar rechts. Dapper begonnen we aan onze zoektocht. Het onverharde pad was snel gevonden, maar het pad naar rechts was minder duidelijk en vooral heel erg smal en onduidelijk of we wel ergens uit zouden komen. Maar waar je in kunt, kun je ook weer uitkomen was onze redenering.

Na een spannende afdaling over het onduidelijke pad dat ook weer steil omhoog ging doemde er inderdaad een huis op uit het niets. En warempel kwam daar een vrouw aangelopen die al snel onze oud collega bleek te zijn. Zij viel natuurlijk van de ene in de andere verbazing. ‘Jij hier? Hè, maar wat doe jij hier nou? Ah en jij ook? Oh, maar wat leuk en wat een tijd geleden! Kom, dan maak ik koffie en stel ik jullie mijn man voor. De kinderen komen zo uit school, dus ik moet wel even eten maken. Eten jullie mee?’

We zijn nooit meer in Orvieto gekomen. Het bleek dat zij en haar man kort geleden twee bouwvallen hadden gekocht waar ze er één van moesten verkopen om degene die ze wilden houden te kunnen verbouwen. Die middag hebben we alle tekeningen van de geplande bouwwerkzaamheden aan beide boerderijen bekeken en natuurlijk zijn we ernaartoe gegaan om de ruïnes te bekijken.

De boerderij die zij wilden houden bleek te bestaan uit twee door een boog aan elkaar geschakelde huizen aan de rand van het bos. En de boerderij waar al een koper voor was, Polmone lag bovenop een heuvel. Aan alle kanten helemaal vrij met rondom uitzicht over een dal en pas aan de einder weer heuvels.En dat alles in het oranje avondlicht aan het einde van een mooie herfstdag. We waren onder de indruk en snapten eigenlijk niet waarom zij voor die andere boerderij kozen. Polmone had namelijk een heel speciale, bijna mystieke sfeer.

Het is inmiddels twee weken later. Ik kom rond een uurtje of 7 thuis van mijn werk en Nico vertelt dat S vanmiddag uit Italië belde om te bedanken dat we langs waren gekomen en dat het zo gezellig was geweest, etc., etc. En dat ze aan het einde van het gesprek terloops liet vallen dat de verkoop van die ene boerderij, Polmone niet doorging. De vrouw die er een restaurant had willen beginnen had ervan afgezien. Problemen in de familie, niet het juiste moment, kortom het ging niet door.

‘Zullen wij het kopen?’ zei Nico

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.